Lance versus de klokkenluiders van de Tour de France


racefietsen

De bekentenis van zevenvoudig Tour de France-winnaar Lance Armstrong bij talkshowpresentatrice Oprah Winfrey was buitengewoon interessant. Armstrong zei dat het waar is… Hij heeft doping gebruikt… Hij geeft het eindelijk toe… Een dag later kwam de internationale wielerunie UCI met zijn antwoord. Het kondigt in alle haast een vertrouwelijke telefoonlijn, hotline voor klokkenluiders aan. Daar kunnen wielrenners gevallen van doping 24 uur per dag, 7 dagen in de week aangeven. Let wel, de kliklijn is puur voor wielrenners. Niet voor bijvoorbeeld klokkenluiders zoals Betsy Andreu, vrouw van de ex-ploeggenoot van Lance Armstrong Frankie Andreu. Niet voor de voormalige masseuse Emma O’Reilly. En niet voor de journalisten David Walsh (schrijver van het boek LA Confidential) en Paul Kimmage die in 2012 bij de Sunday Times werd ontslagen vanwege zijn kritische artikelen over dopinggebruik in de wielrennerij.

De substance van klokkenluidersregelingen
Uit dit rijtje blijkt dat er genoeg klokkenluiders waren. Ook kent de UCI sinds 2004 een code of ethics die aandringt op het eerlijk bedrijven van de sport. Regels genoeg, maar het probleem is veel eerder dat de signalen niet serieus worden genomen. Dat is geen nieuw fenomeen en de wielrennerij is niet de eerste plaats waar dit voorkomt. We hebben dergelijke mechanismen gezien bij het ontstaan van de kredietcrisis, de bouwfraude, de teloorgang van het Amerikaanse Enron en de ramp rondom het olieboorplatform van BP. Dat soort ‘incidenten’ leidden tot een karrevracht aan regelgeving zoals Sarbanes-Oxley, de Dodd–Frank Wall Street Reform and Consumer Protection Act en in ons eigen land de code Tabaksblat. Het leidde eveneens tot de populariteit van klokkenluidersregelingen, concludeert onderzoek van de Universiteit van Gent. Het is goed dat al deze regels er zijn, maar voorkomen deze een volgend schandaal zoals rondom Armstrong en de wielersport in zijn geheel? Is een hotline naast een ‘code of ethics’ genoeg om doping uit de wielrensport te bannen? Of hebben we te maken met een papieren tijger?

Van doping gedoog- naar een niet-dopingcultuur
Er is meer, veel meer nodig. We hebben de ‘culture governance’ van de wielerport nodig. Deze moet de gedoog-dopingcultuur inzichtelijk maken en laten omslaan naar een niet-dopingcultuur. Ons artikel over culture governance in controllersmagazine en onze dialoogsessie over dit onderwerp gaven aan hoe we middels veranderingen in de horizontale en verticale ambitieniveaus van dialoogstijlen kunnen bijdragen aan de gewenste cultuur. En die betreft alle stakeholders van de wielersport, niet alleen de renners…

lessons learned uit de corporate wereld

Die verandering vergt een lange adem, zeker nu er sprake is van een hardnekkige dominante cultuur zoals in de wielrennerij. Het is een combinatie van voorbeeld gedrag, corrigerende instanties, vaardigheidstraining en inzichten door zelfreflectie.  Een klokkenluidersregeling voor de wielersport voor wielrenners en lessons learned uit de corporate wereld: Alleen met een klokkenluiders regeling kom je er niet: zeker als je die richt tot een te beperkte groep en de rechten van de klokkenluiders in substance onvoldoende bewaakt.

1 thought on “Lance versus de klokkenluiders van de Tour de France”

  1. Als terecht vermeld is er meer nodig dan een klokkenluidersregeling alleen, het serieus opvolgen en bieden van goede bescherming zijn een hygiene voorwaarde om dit tot een succes te maken. Anders is het een doekje voor het bloeden…. En zonde vand e tijd en inspanning.

    Just my thoughts

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s